Objawy i leczenie oponiaka mózgu - rokowanie i konsekwencje po usunięciu guza

Migrena

Oponiak mózgu to choroba, która rozwija się długo, ale jeśli jest to nowotwór złośliwy, lekarze zauważają jej szybki wzrost i rozprzestrzenianie się na inne tkanki i narządy. W takim przypadku operacyjne usunięcie szkodliwych tkanek stanie się rokowaniem.

Naukowcy odkryli kolejny nie mniej podstępny rodzaj zapalenia opon mózgowych - nietypowy. Definicja choroby została podana przez amerykańskiego neurochirurga Cushinga w 1922 roku. W leczeniu nietypowej choroby, oprócz operacji, pacjentowi przedstawiono radioterapię, tak jak w przypadku postaci złośliwej.

Co to jest?

Oponiak to guz mózgu, w zasadzie ma on łagodny charakter. Udział oponiaków stanowi około 15% wszystkich guzów mózgu. Guz ten składa się z skorupy pajęczynówki mózgu. Większość łagodnych oponiaków ma powolny wzrost i osiąga duże rozmiary, pozostając niezauważonymi. Wzrost jest możliwy w kilku częściach mózgu.

Oponiak znajduje się u podstawy czaszki i osłonki zatoki żylnej. Bardzo często występuje w zatoce paragonalnej, w otworze potylicznym, w obszarze półkul mózgowych i mostu mózgu.

Przyczyny

Dlaczego oponiaka rozwija się, nie było możliwe, aby dowiedzieć się dokładnie do tej pory. Wiadomym jest, że grupa ryzyka obejmuje kobiety, ludzie rasy białej w wieku 40-70 lat, u pacjentów z chorymi na raka krewnych, pracowników elektrowni jądrowej (personel pomocniczy reaktorów jądrowych). Konieczne jest obawianie się osób zakażonych wirusem HIV, a także osób o obniżonej odporności i poddanych operacji przeszczepu narządów.

Następujące czynniki mogą wpływać na oponiak mózgu:

  1. Promieniowanie radiacyjne. Zwiększa ryzyko choroby, zwłaszcza w dużych dawkach.
  2. Wiek. Chorobę można wykryć u dzieci i młodzieży. Ale w obszarze największego ryzyka są osoby w wieku 40 - 70 lat.
  3. Paul. Dwa razy częściej guz występuje u kobiet, ale mężczyźni są bardziej podatni na nowotwory złośliwe.
  4. Zaburzenia genetyczne. Zwiększonym ryzykiem rozwoju zapalenia opon mózgowych może być nerwiakowłókniakowatość. W przypadku takich zaburzeń pojawia się złośliwy guz lub wieloogniskowy oponiak.
  5. Hormony. Ryzyko wystąpienia oponiaka mózgu jest związane z działaniem estrogenu, androgenu i progesteronu. Aby sprowokować tę chorobę, może dojść do niewydolności hormonalnej podczas cyklu menstruacyjnego, ciąży i raka piersi.

Oczywiście, aby uchronić się przed rozwojem nowotworów, należy unikać wpływu tych czynników. Jeśli chodzi o defekty genetyczne, wymaga to wykwalifikowanej pomocy medycznej.

Klasyfikacja

Prezentowana patologia ma różne typy i formy. Wszystko zależy od dobrej jakości edukacji, szybkości jej wzrostu i prognozy patologii. Istnieją takie formy oponiaka:

  1. Nietypowy, niezwykły. Nie można go uznać za złośliwy, chociaż rośnie znacznie szybciej. Nawet po operacji może pojawić się oponiak tej postaci. Rokowanie w tym przypadku jest względnie korzystne, ponieważ pacjent musi stale podlegać kontroli diagnostycznej.
  2. Typowy. Taki nowotwór praktycznie nie stanowi zagrożenia dla życia. Rośnie bardzo wolno w mózgu i można go całkowicie usunąć. Po zabiegu przypadki nawrotu choroby występują niezwykle rzadko. Rokowanie jest zazwyczaj pozytywne. Ta postać guza mózgu występuje w 90-95% przypadków.
  3. Złośliwy. Ta forma oponiaka jest najniebezpieczniejsza, choć jest ustalana rzadziej. Rozwija się szybko i silnie niszczy komórki. Średnia długość życia jest znacznie ograniczona. W leczeniu patologii jest to możliwe tylko chirurgicznie, chociaż metoda ta praktycznie nie daje pozytywnego efektu. Prognoza jest w większości niekorzystna.

Lokalizacja

Najczęściej są to śródczaszkowe oponiaki, które znajdują się w układzie pasożytniczym i falce (25%). Wypukły w 19% przypadków. Na skrzydłach głównej kości - 17%. Suprasellar - 9%. Tylny dół czaszki wynosi 8%. Fossa węchowa wynosi 8%. Średnia wysokość czaszki czaszki wynosi 4%. Wylęgu móżdżku - 3%. W bocznych komorach, duży otwór potyliczny i nerw wzrokowy 2% każdy.

Ponieważ rdzeń pajęczynowy obejmuje rdzeń kręgowy, możliwe jest również opracowanie tak zwanych opon mózgowych. Ten rodzaj nowotworu jest najczęstszym wewnątrzszpitalnym pozaszpikowym guzem ludzkiego rdzenia kręgowego.

Objawy

Nie ma specyficznej symptomatologii neurologicznej w oponiakach. Choroba może często przebiegać bezobjawowo przez wiele lat, a jej pierwsze pojawienie się w większości przypadków staje się bólem głowy. To po prostu nie nosić specyfikę i często pojawia się pacjentowi jako nudny, tępy, wyginając, rozlanego bólu w okolicy czołowo-skroniowej po obu stronach w nocy i rano godzin.

Ogólnie oponiak mózgu przejawia się w postaci objawów mózgowych i lokalnych. W pierwszym przypadku u pacjenta występują objawy wskazujące na pogorszenie dopływu krwi do mózgu i presję edukacji na ośrodki mózgu:

  • zawroty głowy;
  • bóle głowy, które występują najlepiej po zaśnięciu;
  • nudności;
  • słabość;
  • zmniejszona ostrość wzroku, podwójne widzenie;
  • zmniejszona koncentracja i pamięć;
  • skurcze kończyn;
  • napady padaczkowe;
  • bezpodstawna zmiana nastroju - od stanu euforii do depresji, przygnębienia i drażliwości.

Objawy lokalne (ogniskowe) objawiają się w zależności od lokalizacji guza:

  • ślepota - z formacją wpływającą na guzek tureckiego siodła;
  • zaburzenie koordynacji i funkcji motorycznych - w powstawaniu oponiaka w jamie czaszki umiejscowionego na potylicy;
  • redukcja funkcji mowy i słyszenia - kiedy guz jest zlokalizowany w płatach skroniowych;
  • zmniejszenie węchu - z guzem, który dotyka podstawy płatów czołowych;
  • wystawanie oka - gdy guz jest uszkodzony przez oczodół
  • zaburzenia okoruchowe - z oponiakiem rozwijającym się w skrzydle głównej kości.

Objawy choroby zależą od lokalizacji guza i mogą być wyrażone jako osłabienie kończyn (niedowład); redukcja ostrości wzroku i utrata pola widzenia; pojawienie się podwójnej wizji w oczach i zaniechaniu stulecia; zaburzenia wrażliwości w różnych częściach ciała; napady padaczkowe; pojawienie się zaburzeń psycho-emocjonalnych; tylko bóle głowy. Zaawansowanych stadiach choroby, gdy oponiak osiągając duże rozmiary powoduje obrzęk i kompresja tkanki mózgu, co prowadzi do gwałtownego wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, zazwyczaj objawia się silne bóle głowy z nudnościami, wymiotami, depresja świadomości i realne zagrożenie dla życia pacjenta.

Rozpoznanie oponiaka

Najbardziej pouczające metody diagnostyki oponiaka są następujące:

  1. MRI - obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego jest całkowicie bezpieczne, dlatego często stosuje się go w celu sprawdzenia stanu pacjenta na wczesnych etapach przedoperacyjnych oraz w okresie pooperacyjnym. MRI pomaga rozpoznać nawrót choroby, a także wykryć obecność guza przy objętości zaledwie kilku milimetrów.
  2. Tomografia komputerowa - badanie przeprowadza się z poprawą kontrastu. Oznaki CT wskazują na obecność guza, a także pomagają w identyfikacji charakteru guza, bez uciekania się do dodatkowych procedur diagnostycznych. Nowotwór złośliwy ma tendencję do gromadzenia kontrastów w tkankach, co staje się widoczne w skanie CT.

Aby uzyskać ogólny obraz choroby, konieczne będzie przeprowadzenie kilku testów klinicznych i procedur diagnostycznych. Wymagane jest badanie krwi. Konieczne może być wykonanie nakłucia kręgosłupa w celu wykrycia obecności markerów, a także angiografii, w celu określenia stopnia uszkodzenia naczyń.

Jak leczyć oponiak?

Wybór algorytmu do leczenia oponiaków mózgu zależy od dużej liczby momentów:

  • rozmiar guza;
  • jego typ;
  • lokalizacja;
  • objawy, wywołane przez guz;
  • stan pacjenta;
  • jego zdolność do wytrzymania procedury.

W leczeniu stosuje się cztery podejścia:

  1. Dynamiczna obserwacja rozwoju guza - taktyka oczekiwania. Obejmuje stałe monitorowanie oponiaka za pomocą MRI, które przeprowadza się raz na pół roku. W przypadku pacjentów z dużymi guzami, które mają ciężką symptomatologię, ta metoda nie jest stosowana. Jest odpowiedni dla osób starszych lub cierpiących na poważne problemy zdrowotne, które nie pozwalają na dokładniejsze leczenie.
  2. Tradycyjna radioterapia jest zalecana dla licznych nowotworów złośliwych, które są trudne do zlokalizowania, lub do leczenia bardzo dużych formacji w radiochirurgii. W przypadku większości guzów mózgu standardowe leczenie wiązką nie jest tak skuteczne jak radiochirurgia, a zatem nie jest to metoda pierwotna.
  3. Chirurgiczne usunięcie oponiaka mózgu - operacja, której celem jest natychmiastowe usunięcie oponiaka, ma ogromną liczbę korzyści. Jeśli tworzenie jest łagodne i można je całkowicie wyciąć, prawdopodobieństwo wyleczenia jest bardzo wysokie. Ponadto usunięcie guza daje materiał do dokładniejszej diagnozy.
  4. Radiochirurgia stereotaktyczna to zastosowanie ukierunkowanych wiązek promieniowania, które niszczą komórki nowotworowe bez szkody dla otaczających niewidocznych tkanek.

Główną metodą leczenia oponiaka jest jego chirurgiczne usunięcie. Z powierzchownym położeniem guza, operacja daje całkowite wyleczenie, a usunięcie takiej edukacji zwykle nie jest trudne: chirurg wykonuje trepanację czaszki i wycina guza. W razie potrzeby tworzywo sztuczne powstałego defektu powstaje z własnych tkanek lub materiałów syntetycznych. Podczas operacji neurochirurgicznych zaangażowana jest technika mikroskopowa, systemy neuroobrazowania i sterowania.

Jeżeli guz przylega do otaczających tkanek ciasno przylegające do niego zostają naczynia i włókna nerwowe, operacja może być trudne i niebezpieczne, a całkowite usunięcie tkanki nowotworu staje się niemożliwe. W takich przypadkach można pozostawić część guza i zatrzymać jej dalszy wzrost, uzupełnić operację radioterapią.

Leczenie bez operacji jest wskazane dla pacjentów, którzy nie mogą chirurgicznie usunąć guza z powodu jego głębokiego umiejscowienia i ryzyka powikłań. W przypadku ciężkiego stanu pacjenta i współistniejącej patologii, gdy operacja i znieczulenie ogólne są wysoce niepożądane lub przeciwwskazane, radiochirurgia staje się metodą z wyboru.

Powrót do zdrowia po usunięciu oponiaka

Pacjent poddawany jest zabiegowi chirurgicznemu przez pewien czas w szpitalu pod nadzorem lekarzy. Następnie zostaje zwolniony, a rehabilitacja odbywa się w domu. Pacjent i jego rodzina muszą być stale czujni, tak aby w razie wystąpienia nawrotu w czasie go zidentyfikować. Po operacji, utracie krwi, infekcji, nawet jeśli wszystko zostało zrobione zgodnie z zasadami.

Jeśli dana osoba nagle zaczyna tracić wzrok, pamięć, ból głowy zaczyna boleć, należy skonsultować się z lekarzem. Ważne jest, aby stale monitorować neurochirurga, uczestniczyć w kursach radioterapii, zwłaszcza jeśli usunięto tylko część guza. W celu całkowitego wyleczenia mogą być konieczne dodatkowe zabiegi (akupunktura), przyjmowanie leków obniżających ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz terapia ruchowa.

Konsekwencje i prognoza

Nawrót oponiaka mózgu dotyka wszystkich trzech gatunków. Dla nowotworów łagodnych możliwość nawrotu wynosi 3%, nietypowe - 38%, złośliwe - 78%.

Jego lokalizacja wpływa na 5-letni wskaźnik nawrotów. Najniższy wskaźnik w nowotworach w sklepieniu czaszki (3%), dla tureckiego obszaru siodła - 19%, korpus kości klinowej - 34%. Najwyższy współczynnik indeksu występowania oponiaka w skrzydłach kości klinowej i jamistej zatoki (60-100%).

Stopień zaawansowania guza III z wszystkimi podjętymi działaniami terapeutycznymi zwiększa oczekiwaną długość życia o 2-3 lata. Im młodszy pacjent, tym korzystniejsza jest jego prognoza.

Najlepszy wynik osiąga się po całkowitym usunięciu guza.

Oponiak mózgu, jaka jest prognoza życia

Łagodny guz mózgu, który rozwija się bardzo wolno z błon i naczyń, nazywa się oponiakiem.

Usunięcie oponiaka mózgu to operacja, która uratuje życie pacjenta, złagodzi zaburzenia neurologiczne. Głównym warunkiem jest terminowość operacji.

Oponiak Jest pierwotnym, a nie przerzutowym nowotworem, który występuje w jednej trzeciej wszystkich pierwotnych nowotworów.

Tylko 5% pierwotnych guzów mózgu jest chorobą dziedziczną.

Oponiak nie dotyczy ich. Są to z reguły choroby z grupy fakomatoz, w których guzy stanowią jeden z wielu objawów. A także jest zmiana narządów wewnętrznych, oczu i skóry.

W powstawaniu pierwotnych oponiaków nie ma znaczenia dziedziczność, ale promieniowanie, niekorzystne czynniki środowiskowe, nawyki żywieniowe, hormony, zagrożenia zawodowe, promieniowanie elektromagnetyczne, wirusy.

Ulubione lokalizacje zapalenia opon mózgowych

Ponieważ oponiak mózgu rozwija się powoli, rokowanie życia, jego jakość zależy od umiejscowienia guza.

Oponiaki mogą znajdować się w przednim, środkowym i tylnym dole czaszki.

Mogą znajdować się na zewnętrznej powierzchni mózgu, na jej podstawie lub między półkulami. W obszarze zatoki żylnej, komór, przemiany czaszkowo-rdzeniowej, czyli tam, gdzie występują elementy opony twardej lub jej pochodnych, oponiak może się rozwijać.

Stan, w którym wiele oponiaków wyrosło w jamie czaszki, nazywa się meningomatozą.

Nie tyle ze struktury histologicznej, ile zależy od umiejscowienia oponiaka mózgu i prognozy życia po jego usunięciu.

Cechą charakterystyczną nowotworów złośliwych jest nietypowa struktura komórek. Jeśli nietypowe elementy przeważają w kompozycji komórkowej oponiaka, wówczas mówi się, że istnieje złośliwy nietypowy oponiak.

Im więcej polimorficznych komórek w guzie, tym częstsze nawroty po usunięciu i mniejsze oczekiwanie na życie.

Jeśli po usunięciu łagodnych oponiaka ponownego obserwowano tylko 5% pacjentów, u 20 lat, kiedy jest nietypowy nowotworu w 100% w ciągu dwóch lat pacjentów po operacji tworzy guzów nawrotu.

Obraz kliniczny

Objawy choroby zależą od umiejscowienia guza. Im bliżej kory mózgowej jest tworzenie objętości, tym częściej choroba przejawia się w drgawkowych napadach padaczkowych.

W przypadku lokalizacji nowotworu w okolicy ucha, nie występują żadne objawy zaburzeń płynu mózgowo-rdzeniowego, ponieważ w takim układzie szlaki przewodzenia płynów nie ulegają kompresji. Biorąc pod uwagę, że oponiak rośnie od dłuższego czasu, obraz kliniczny przejawia się w zaniedbanych, daleko idących etapach.

A objawy pojawiają się na pierwszym planie z powodu kompresji i przemieszczenia mózgu. Najczęściej cierpią nerwy czaszkowe, pojawiają się zaburzenia okoruchowe, pojawia się podwójne widzenie.

Gdy guz znajduje się między wewnętrznymi powierzchniami płatów czołowych, w projekcji przedniej części trzeciej zatoki podłużnej górnej, pierwsze objawy pojawiają się 10-15 lat po rozpoczęciu wzrostu guza i przebiegają bardzo delikatnie.

Na pierwszy plan wysuwają się zaburzenia płynności, które objawiają się zespołem nadciśnienia tętniczego.

Ból głowy towarzyszy wymiotom na wysokości bólu. Stopniowo rozwijaj objawy, które wskazują na przemieszczenie mózgu od przodu do tyłu w jamie czaszki.

Jeśli oponiak znajduje się w przednim dole czaszki, gdzie węchowe, nerwy wzrokowe mijają, rozwija się naruszenie węchu, wzroku i psychiki. Zaburzenia psychiczne przejawiają się w elementach psychiki czołowej, która cechuje się euforią, płaskimi żartami, odhamowaniem seksualnym, tendencją do aspołecznych zachowań i stopniowo zmniejsza się intelekt.

Nerwy wzrokowe są ściskane przez duży guz, dlatego są ostatnim ze wszystkich powyższych objawów. Obserwuje się spadek widzenia po stronie zmiany z powodu atrofii nerwu wzrokowego od ciśnienia.

Na początku wzrostu oponiaka w okolicy guzka tureckiego siodła najpierw rozwijają się zaburzenia widzenia, są znaczące, ponieważ w tej strefie występuje skrzyżowanie nerwów wzrokowych. Biorąc pod uwagę, że w tym obszarze znajduje się móżdżkowa i przysadka mózgowa, mogą wystąpić objawy uszkodzenia tych stref.

Uszkodzenia podwzgórze-przysadka charakteryzują się naruszeniem termoregulacji, wody, soli, minerałów, tłuszczu, metabolizmu białek. Narządów endokrynologicznych, gruczołów dokrewnych cierpi, produkcja hormonów jest zakłócona, sen i czuwanie cierpieć.

Typowe objawy to zwiększony apetyt, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, duszność, uczucie zaburzenia serca, zaburzenia seksualne, w postaci wczesnej menopauzy, impotencja.

Rozpoznanie oponiaków

Ostatnio częstotliwość korzystania z komputerowej i magnetycznej tomografii rezonansowej do badania w dowolnym momencie jest bardzo wysoka. Ale do tej pory oponiaki często można znaleźć w rutynowej rutynowej radiografii czaszki.

Wynika to z faktu, że oponiak bardzo często ma w swym składzie zwapnienia, zwapnienia i powoduje hiperostozę lub atrofię od nacisku na sąsiadującą kość.

Z mózgowym zwężeniem nie można pomylić diagnozy oponiaka, ponieważ ten guz ma zwapnienie, jest dobrze widoczny w tomografii rentgenowskiej. Oponiak jest zawsze wyraźnie ograniczony od substancji mózgu.

A podczas kontrastowania dożylnego można ocenić nie tylko wielkość, lokalizację, kształt guza, ale także intensywność jego ukrwienia. Często wokół guza dochodzi do obrzęku mózgu i prawie zawsze zmiany w środkowych strukturach mózgu.

Pośrednimi oznakami złośliwych oponiaków są niejednorodność struktury, wyboiste kontury, kiełkowanie w kościach i tkankach osłon głowy.

Aby dokonać ostatecznej diagnozy, do oceny stopnia złośliwości mogą być jedynie wyniki badania histologicznego.

Rezonans magnetyczny pozwala zobaczyć guz, ocenić jego kumulację kontrastu, ale nie jest możliwe wiarygodne przeanalizowanie struktur kostnych za pomocą tej metody badania.

MR-angiografia jest techniką, która pozwala zobaczyć samego guza i źródła jego dopływu krwi. Obecnie szeroko stosowane są metody badań radioizotopowych i PET-CT.

Angiografia - jest procedurą inwazyjną wykonywaną w środowisku stacjonarnym, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań, ponieważ zakłada wprowadzenie cewników do ciała. Ale w wielu przypadkach ta metoda diagnozy jest bardzo ważna, ponieważ pozwala zobaczyć źródła zaopatrzenia w krew, aby ocenić stopień kiełkowania struktur podtrzymujących życie i układu naczyniowego przez nowotwór.

Ponadto, angiografia przedoperacyjna jest obecnie wykorzystywana do embolizacji naczyń nowotworowych. Karmienie taśmą naczynia oponiak może uniknąć śródoperacyjne krwawienie z bogato perfuzji oponiaka i działają praktycznie suchy mózg, co znacznie ułatwia okresie pooperacyjnym i poprawić wyniki operacji.

Leczenie zapalenia opon mózgowych

Optymalne leczenie oponiaków mózgu to interwencja chirurgiczna.

Rodzaj dostępu zależy od lokalizacji guza. Ale niezależnie od rodzaju dostępu operacyjnego, istnieją podstawowe zasady, które muszą być przestrzegane podczas usuwania guzów mózgu. Najważniejszym warunkiem pomyślnej operacji jest zachowanie krążenia krwi w naczyniach krwionośnych, które znajdują się w guzie i sąsiednich obszarach mózgu.

Ponadto bardzo ważne jest zachowanie integralności naczyń żylnych, w których guz jest spuszczany i które znajdują się na drodze zbliżania się do oponiaka. Guz można usunąć w fragmentarycznym lub pojedynczym bloku, co zależy od jego wielkości i funkcjonalnego znaczenia obszarów mózgu, w których się znajduje.

Im dokładniejsze i niespieszne są wszystkie etapy usuwania guza, tym łatwiej będzie po operacji.

Pozycja pacjenta na stole operacyjnym może być bardzo różnorodna - z tyłu, na brzuchu, siedząca, z obrotem głowy w różnych kierunkach. Jest to przedmiotem zazdrości lokalizacji węzła guza i ma na celu osiągnięcie najłagodniejszego dostępu.

Im dokładniejsza operacja zostanie wykonana, tym mniej powikłań pooperacyjnych dla mózgu, konsekwencje interwencji chirurgicznej będą minimalne.

Ponadto, ważnym czynnikiem wpływającym na powodzenie leczenia chirurgicznego jest przedoperacyjne przygotowanie pacjenta, jeśli ma on współistniejącą patologię somatyczną. Z reguły przeprowadzany jest w warunkach ambulatoryjnych.

Konserwatywnie leczonych pacjentów wymagane, jeżeli są one w wieku powyżej 60 lat z przewlekłymi chorobami płuc, układu sercowo-naczyniowego, zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia złośliwego oczywiście w obecności ostrego lub zaostrzenia przewlekłej choroby wątroby i niewydolności nerek.

Być może potrzebujesz specjalistycznego szkolenia neurochirurgicznego w formie wykonywania operacji manewrowania alkoholem. O wysokości zbliżającej się operacji, której przygotowanie jest wymagane, decyduje lekarz prowadzący.

Podstawą odmowy leczenia operacyjnego może być jedynie pisemna niezgodność pacjenta z operacją. W innych przypadkach leczenie nieoperacyjne nie jest wykonywane, ponieważ usunięcie guza jest jedynym rozwiązaniem w tej sytuacji.

Śródoperacyjna kontrola funkcji mózgu

Podczas głównych etapów interwencji chirurgicznej wykonywany jest monitoring neurofizjologiczny, który pozwala monitorować stan funkcjonalny mózgu, nerwy czaszkowe. Zdolność podążania za operacją w funkcji mózgu znacząco wpływa na wynik interwencji chirurgicznej, jej jakość.

Do celów kontroli elektrofizjologicznej stosuje się następujące metody:

  1. spowodowane przez wizualne, słuchowe potencjały
  2. elektroencefalografia;
  3. przezczaszkowa dopplerografia;
  4. elektrostymulacja nerwów czaszkowych.

Zastosowanie powyższych metod monitorowania śródoperacyjnego znacząco wpływa na jakość operacji, jest integralnym elementem udanej interwencji chirurgicznej.

Okres pooperacyjny

Należy pamiętać, że po operacjach na mózgu występuje wysokie ryzyko krwawienia w bezpośrednim okresie pooperacyjnym. Wynika to z faktu, że wiele substancji jest syntetyzowanych w substancji mózgowej, która wpływa na układ krzepnięcia krwi.

Zmieniona pod względem meningi tkanka wytwarza szczególnie dużą liczbę aktywatorów fibrynolizy, substancji zdolnych do rozpuszczania samego skrzepu fibrynowego.

Drugim zagrożeniem jest częstość powikłań w najbliższym okresie pooperacyjnym, czyli obrzęk mózgu. Czasami jest bardziej niebezpieczny i klinicznie znaczący niż sam guz.

Obecność obrzęku wyjaśnia powolne uwalnianie pacjenta od znieczulenia, pogorszenie stanu przez 2-3 dni po operacji, po tak zwanym wyraźnym odstępie jasnej świadomości. Lekami z wyboru w leczeniu obrzęku mózgu są glikokortykosteroidy.

Zakłócenie odpływu płynu mózgowo-rdzeniowego jest szczególnie niebezpieczne po usunięciu oponiaków z tylnej jamy czaszki iz komór mózgu. Wyjaśnia to toksyczny wpływ krwi wywołujący proces zapalny, przyczepność ścian komór, prowadzący do bloku alkoholowego.

Choroba może rozwijać się ostro lub wzrastać stopniowo. Wraz z rozwojem tej zagrażającej życiu komplikacji wskazana jest operacja awaryjnego manewrowania alkoholem lub drenażu systemu komorowego.

W przypadku, gdy operacja jest wykonywana w pozycji siedzącej pacjenta, niebezpieczeństwo nagromadzenia powietrza w jamie czaszkowej jest wysokie, rozwój napiętej głuchocie płucnej. Aby zapobiec temu niebezpiecznemu powikłaniu, pacjent spoczywa na łóżku przez 3-4 dni po operacji.

Rzadko obecnie, w okresie zbliżonym do pooperacyjnym, występuje zawał mózgu, rozwijają się zmiany zapalne w chirurgicznej strefie interwencyjnej. Zmiany zapalne można również wprowadzać do płuc, układu moczowego, żył, gruczołów ślinowych.

Naruszenie równowagi wody i elektrolitów w organizmie może być wynikiem obrzęku, zapalenia naruszeniem wydzielania wazopresyny, wymioty, biegunka, na skutek niewłaściwego leczenia kortykosteroidami, hipotonicznymi roztworami glukozy, diuretyków.

Oponiak

Oponiak w większości przypadków jest łagodny nowotwór, który rozwija się z komórek arachnoendotelium (opona twarda lub rzadziej splot naczyń krwionośnych). Objawami nowotworu są bóle głowy, zaburzenia świadomości, pamięć; osłabienie mięśni; napady padaczkowe; naruszenie pracy analizatorów (słuchowych, wzrokowych, węchowych). Rozpoznanie opiera się na badaniu neurologicznym, MRI lub TK mózgu, PET. Leczenie oponiaka jest chirurgiczne, obejmujące radioterapię lub radiochirurgię stereotaktyczną.

Oponiak

Oponiak to guz, najczęściej o łagodnej naturze, wyrastający z arachnoendotelium opon mózgowych. Zwykle nowotwór znajduje się na powierzchni mózgu (rzadziej na powierzchni konwekcyjnej lub na podstawie czaszki, rzadko w komorach lub w tkance kostnej). Podobnie jak w przypadku wielu innych łagodnych nowotworów, oponiaki charakteryzują się powolnym wzrostem. Dość często nie daje się odczuć, aż do znaczącego wzrostu nowotworu; Czasami dzieje się to przez przypadkowe stwierdzenie za pomocą komputerowego lub magnetycznego rezonansu. W neurologii klinicznej oponiak jest drugim najczęstszym po glejakach. Ogółem, oponiaki stanowią około 20-25% wszystkich nowotworów centralnego układu nerwowego. Mdłości występują głównie u osób w wieku 35-70 lat; najczęściej obserwowane u kobiet. Dzieci są bardzo rzadkie i stanowią około 1,5% wszystkich nowotworów wieku dziecięcego w ośrodkowym układzie nerwowym. 8-10% guzów pajęczynówki reprezentują nietypowe i złośliwe oponiaki.

Przyczyny oponiaka

Stwierdzono wadę genetyczną w chromosomie 22 odpowiedzialnym za rozwój nowotworu. Znajduje się w pobliżu genu nerwiakowłókniakowatości (NF2), co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia oponiaka u pacjentów z NF2. Obserwuje się związek rozwoju nowotworu z hormonalnym podłożem u kobiet, który powoduje dużą częstość występowania płci żeńskiej z oponiakiem. Stwierdzono regularną zależność między rozwojem raka piersi a guzem opon mózgowych. Ponadto, oponiak ma tendencję do zwiększania rozmiaru podczas ciąży.

Czynnikami prowokującymi rozwój nowotworu mogą być: uraz czaszkowo-mózgowy, promieniowanie radioaktywne (wszelkie jonizujące, promieniowanie rentgenowskie), wszelkiego rodzaju trucizny. Rodzaj rozwoju nowotworu jest najczęściej ekspansywny, to znaczy oponiak rośnie jako pojedynczy węzeł, rozszerzając otaczające tkanki. Możliwe jest i wieloentryczne powiększenie guza z dwóch lub więcej ognisk.

Makroskopowo, oponiak to nowa formacja o zaokrąglonym kształcie (lub rzadziej podkowa), najczęściej przylutowana do opony twardej. Wielkość guza może wynosić od kilku milimetrów do 15 cm lub więcej. Guz o gęstej konsystencji, najczęściej ma kapsułkę. Kolor na cięciu może różnić się od szarych odcieni do żółtych i szarych. Tworzenie się torbielowatych wyrostków nie jest typowe.

Klasyfikacja oponiaka

W zależności od stopnia złośliwości istnieją trzy główne typy oponiaków. Pierwszy z nich obejmuje typowe nowotwory podzielone na 9 wariantów histologicznych. Ponad połowa z nich to nowotwory meningotelialne; około jednej czwartej są mieszane oponiaki i nieco więcej niż 10% mięśniaków; pozostałe formy histologiczne są niezwykle rzadkie.

Do drugiego stopnia złośliwości należy przypisać atypowe nowotwory, które mają wysoką mitotyczną aktywność wzrostu. Takie guzy mają zdolność do inwazyjnego wzrostu i mogą kiełkować w substancji mózgowej. Nietypowe formy mają skłonność do nawrotów. Wreszcie, trzeci typ obejmuje najbardziej złośliwe lub anaplastyczne oponiaki (meningosarcoma). Różnią się nie tylko zdolnością do przenikania do substancji w mózgu, ale także zdolnością do przerzutów do odległych narządów i często powracają.

Objawy oponiaka

Choroba może być bezobjawowa i nie wpływa na ogólny stan pacjenta, aż do nabycia dużego guza. Objawy zależą oponiaka jednego obszaru anatomicznego mózgu, do którego przylega (obszar półkul mózgowych, piramidy czasowego kości oponiaków zatokowego Tentorium, cerebellopontine kąt i tak dalej.). Ogólne objawy mózgowe guza mogą być: bólami głowy; nudności, wymioty; napady padaczkowe; zaburzona świadomość; osłabienie mięśni, zaburzenia koordynacji; zaburzenia widzenia; problemy ze słuchem i węchem.

Ogniskowa symptomatologia zależy od umiejscowienia oponiaka. Gdy guz znajduje się na powierzchni półkul, może wystąpić zespół konwulsyjny. W wielu przypadkach, przy takiej lokalizacji oponiaka, występuje wyczuwalna hiperostoza kości łuku czaszkowego.

Kiedy pojawiają się uszkodzenia zatoki zatok czołowych, dochodzi do naruszeń związanych z aktywnością umysłową i pamięcią. Jeśli ma to wpływ na jego środkową część, wówczas osłabienie mięśni, drgawki i drętwienie występują w przeciwległym miejscu guza kończyny dolnej. Trwający wzrost guza prowadzi do wystąpienia niedowładu połowiczego. Oponiak podstawy płata czołowego charakteryzuje się zaburzeniami węchu - niedoborem i anosmią.

Wraz z rozwojem guza w tylnej jamie czaszki mogą wystąpić problemy z percepcją słuchową (głuchota), zaburzoną koordynacją ruchów i chodu. Znajdując się w obszarze tureckiego siodła, dochodzi do naruszeń z analizatora wizualnego, aż do całkowitej utraty percepcji wzrokowej.

Rozpoznanie oponiaka

Rozpoznanie guza jest trudnością ze względu na fakt, że przez wiele lat oponiak nie może pokazać się klinicznie z uwagi na jego powolny wzrost. Często pacjenci z niespecyficznych objawów przypisywanych związanych ze starzeniem się oznaki starzenia, więc błędnej diagnozy gąbczastej naczyniowego u pacjentów z oponiaka nie jest niczym niezwykłym.

Na pierwszych objawów klinicznych jest przypisany pełną badanie neurologiczne i okulistyczne konsultację, podczas której okulista bada ostrość widzenia, pole widzenia określa rozmiar i posiada oftalmoskopem. Zaburzenia słuchu są wskazaniem do konsultacji z otolaryngologiem z audiometrią progową i otoskopią.

Obowiązkowe w diagnostyce oponiaka jest wyznaczenie tomograficznych metod badania. MRI mózgu pozwala na określenie obecności objętościowej, adhezji guza z twardą oponą, pomaga w wizualizacji stanu otaczających tkanek. Przy MRI w trybie T1 sygnał z guza jest podobny do sygnału z mózgu, w trybie T2 wykrywany jest sygnał hiperintensywny, jak również obrzęk mózgu. MRI można stosować podczas zabiegu chirurgicznego w celu kontrolowania usunięcia całego guza i uzyskania materiału do badania histologicznego. Spektroskopia MR służy do określenia profilu chemicznego guza.

TK mózgu umożliwia wykrycie nowotworu, ale jest głównie wykorzystywany do określenia udziału tkanki kostnej i zwapnienia nowotworu. Pozytonowa tomografia emisyjna (PET mózgu) służy do określenia nawrotu oponiaka. Ostateczna diagnoza jest przeprowadzana przez neurologa lub neurochirurga, w oparciu o wyniki badania histologicznego próbki biopsyjnej, która określa morfologiczny typ guza.

Leczenie oponiaków

Łagodne lub typowe formy oponiaka są chirurgicznie usuwane. W tym celu otwiera się czaszki oraz całkowite lub częściowe usunięcie oponiak, że kapsułki, włókna, chorej tkanki kości w okolicy guza i opony twardej. Możliwe jest jednoetapowe tworzywo sztuczne powstałej wady z własnymi tkankami lub sztucznymi przeszczepami.

W nietypowych lub złośliwych guzach o naciekającym typie wzrostu nie zawsze jest możliwe całkowite usunięcie guza. W takich sytuacjach większość guza jest usuwana, a reszta jest obserwowana w dynamice poprzez badanie neurologiczne i dane MRI. Obserwacja jest wskazana również dla pacjentów bez objawów; u pacjentów w podeszłym wieku z powolnym wzrostem tkanki nowotworowej; w przypadkach gdy leczenie chirurgiczne zagraża powikłaniom lub jest niewykonalne ze względu na anatomiczne umiejscowienie oponiaka.

Stosowany jest nietypowy i złośliwy typ oponiaka, radioterapia lub jej ulepszona wersja - stereotaktyczna radiochirurgia. Ten ostatni jest reprezentowany w postaci noża gamma, systemu Novalis, cyber-noża. Radiosurgiczne metody ekspozycji mogą wyeliminować komórki nowotworowe mózgu, zmniejszyć rozmiar guza, a otaczające tkanki i struktury nie cierpią. Techniki radiochirurgiczne nie wymagają znieczulenia, nie powodują bólu i nie mają okresu pooperacyjnego. Pacjent może zazwyczaj natychmiast wrócić do domu. Takie techniki nie są stosowane przy imponujących rozmiarach oponiaka. Chemioterapia nie jest wskazana, ponieważ większość guzów opony twardej ma łagodny przebieg, ale rozwój kliniczny jest w toku w tym obszarze.

Konserwatywna terapia lekowa ma na celu zmniejszenie obrzęku mózgu i istniejących zjawisk zapalnych (jeśli się pojawią). W tym celu zaleca się stosowanie glikokortykosteroidów. Leczenie objawowe obejmuje wyznaczenie leków przeciwdrgawkowych (z napadami padaczkowymi); przy zwiększonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym możliwe są interwencje chirurgiczne mające na celu przywrócenie krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rokowanie oponiaka

Rokowanie typowego oponiaka z szybkim wykryciem i chirurgiczną eliminacją jest całkiem korzystne. Tacy pacjenci mają 5-letnie przeżycie 70-90%. Pozostałe rodzaje oponiaków mają tendencję do nawrotów, a nawet po skutecznym usunięciu guza mogą prowadzić do śmierci. Odsetek 5-letniego przeżycia pacjentów z nietypowymi i złośliwymi oponiakami wynosi około 30%. Niepożądane rokowanie obserwuje się również w przypadku wielu oponiaków, które stanowią około 2% wszystkich przypadków rozwoju tego guza.

Na prognozę wpływają również współistniejące choroby (cukrzyca, miażdżyca tętnic, choroba wieńcowa, zmiany niedokrwienne itp.), Wiek pacjenta (im młodszy pacjent, tym lepsze rokowanie); parametry guza - lokalizacja, wielkość, ukrwienie, zaangażowanie sąsiadujących struktur mózgu, obecność poprzednich operacji na mózgu lub dane dotyczące prowadzenia radioterapii w przeszłości.

Oponiak: przyczyny, oznaki, usunięcie / operacja, rokowanie

Oponiak - nowotwór z miękkich lub arachnoidalnych skorup mózgu lub rdzenia kręgowego. Nowotwór stanowi jedną czwartą wszystkich nowotworów śródczaszkowych i zajmuje drugie miejsce w rankingu, ustępując jedynie glejom. Osoby młodsze i starsze są częściej chore, średni wiek pacjentów wynosi 40-70 lat, au dzieci niezwykle rzadko zdiagnozowane jest oponiaki. Kobiety przeważają wśród pacjentów. Oponiak może nawracać, mieć wielokrotny wzrost, co znacznie pogarsza rokowanie i jakość życia pacjentów.

Oponiak w przeważającej większości przypadków znajduje się w jamie czaszki na powierzchni mózgu, jednak może wpływać zarówno na głębokie formacje, komory mózgowe, struktury podstawy czaszki. Lokalizacja nowotworu determinuje obraz kliniczny, rokowanie i charakter terapii.

powierzchowny oponiak, głęboki guz i drugi najczęstszy nowotwór mózgu - glejak (glejak)

Guz jest łagodny, ale jego wzrost w czaszce często czyni go niebezpiecznym, ponieważ przestrzeń do wzrostu jest ograniczona, a wokół - tkanki mózgowej i ważnych ośrodków nerwowych. Złośliwe analogi oponiaka są rzadko diagnozowane i charakteryzują się szybkim wzrostem, uszkodzeniem tkanki mózgowej i złym rokowaniem.

Oponiak mózgu nie zawsze daje objawy, zwłaszcza gdy są małe. Początkowe etapy wzrostu guza są bezobjawowe, więc można je wykryć przez przypadek podczas przejścia CT lub MRI. Guz rozwija się powoli i nie jest podatny na choroby nowotworowe.

Mózgi pokryte trzy membrany: miękkie, szczelnie otaczająca mózgu poza pajęczynówki zawierającego dużą ilość naczyń, a ciało stałe, które szczelnie przylega do kości czaszki. Membrana miękka i pajęczynowa jest czasami łączona w jeden - leptomeninge. Źródłem nowotworu jest miękka i pajęczyna. Całkiem powszechne jest błędne przekonanie, że guz powstaje w twardej skorupie mózgu, a takie informacje są prezentowane w wielu źródłach internetowych. Obiektywne dane i istniejące poglądy naukowe odrzucają pochodzenie guza z opony twardej.

Oponiak kręgosłupa, oznaczający porażkę błon rdzeniowego, występuje kilkakrotnie rzadziej, raczej niż wewnątrzczaszkowo. Rosnący guz powoli, początkowo bez podania konkretnych objawów, ale prawdopodobieństwo rozwoju cross-rdzeniowych kręgowego z niedowładem, paraliż i utrata czucia nie pozwala ignorować guza i wymagają ich terminowego usunięcia.

przykład lokalizacji oponiaka rdzenia kręgowego z uciskiem rdzenia kręgowego

Przyczyny oponiaka

Dokładna przyczyna oponiaka nie jest znana, ale predysponowanie do jej wystąpienia może być następujące:

  • Nieprawidłowości genetyczne;
  • Kobiecy seks i wiek powyżej 40 lat - hormonalna struktura kobiecego ciała może wywoływać wzrost nowotworu, a w ciąży często występuje już istniejące oponiaki;
  • Uraz czaszkowo-mózgowy;
  • Promieniowanie jonizujące.

Nieprawidłowości genetyczne są związane z defektem w chromosomie 22, co jest również charakterystyczne dla neurotyny i neurofibromatozy, gdy wpływają na nerwy obwodowe. Istnieją dowody na to, że oponiak jest trzy razy częściej występujący u kobiet, ale u mężczyzn częściej pojawiają się złośliwe analogi nowotworów.

Uraz czaszkowo-mózgowy może wywołać wzrost tak zwanego pourazowego oponiaka, gdy uszkodzenie obwiedni mózgu powoduje zwiększoną proliferację komórek w odpowiedzi na uszkodzenie. Objawy takiego guza nie różnią się od innych rodzajów oponiaka.

Napromienienie przyczynia się do zwiększenia ryzyka w szczególności guzów wewnątrzczaszkowych i oponiaków. Udowodniono, że wartość ma niższą dawkę promieniowania.

Zewnętrznie oponiak wygląda jak pojedynczy zwarty węzeł, dobrze oddzielone od otaczających tkanek, ale ściśle połączone z błonami mózgu, w tym z ciałem stałym. Jego wielkość waha się od kilku milimetrów do półtora lub więcej centymetrów. Powierzchowne położenie zdiagnozowano nowotwór większy jak w przypadku głębokiej wzrost nawet niewielkie wymiary nowotwory wywierają nacisk na strukturach nerwowych i powodują odpowiednie objawy powodują u pacjenta u lekarza.

W zależności od charakterystyki zachowania i struktury guza, izolowany łagodny oponiak, nietypowa i złośliwa meningosarcoma.

Ta ostatnia manifestuje się jako wzrost inwazyjny, przenikając do tkanki mózgowej, jest zdolna do przerzutów, nawrotów. Łagodny oponiak to większość wykrytych nowotworów, przejawiająca się powolnym wzrostem, a czasem nawrotem. Nietypowy oponiak zajmuje pozycję pośrednią między łagodnymi i złośliwymi gatunkami. Rośnie szybko, może powrócić i wejść do tkanki nerwowej.

Zgodnie z klasyfikacją Światowej Organizacji Zdrowia, oponiaki są trzech typów. Pierwsza zakłada łagodne nowotwory, które rosną powoli, rzadko się powtarzają i stanowią ponad 90% wszystkich oponiaków. Drugi rodzaj to nietypowych nowotworów rokowania w którym jest mniej korzystne ze względu na silny wzrost i wysokiej częstotliwości nawrotów, a trzecia - Rak oponiaka, kiełkujących tkanki mózgu, powtarzające się i przerzutów.

Oznaki i diagnoza zapalenia opon mózgowych

Oponiak rozwija się powoli i może być bezobjawowy przez długi czas, zwłaszcza gdy są zlokalizowane na powierzchni mózgu. Wraz ze wzrostem liczby nowotworów pojawiają się oznaki zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego: ból głowy, nudności, zespół konwulsyjny, zaburzenia świadomości. Objawy neurologiczne są określane przez lokalizację nowotworów i kompresję określonych struktur mózgu. Często cierpią obszary słuchu, wzroku, wrażliwe i zmotoryzowane, rozwija się wodogłowie (wodogłowie).

Oznaki oponiaka są:

  1. Zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (nudności, wymioty, ból głowy);
  2. Zaburzenia czułości (drętwienie, parestezje w postaci odczuwania pełzania);
  3. Parezy i paraliż;
  4. Zespół konwulsyjny;
  5. Obniżenie wzroku aż do całkowitej utraty;
  6. Uszkodzenie nerwu słuchowego i uszkodzenie słuchu;
  7. Zaburzenia koordynacji ruchów, równowagi, chodu, zdolności motorycznych;
  8. Zmiany w psychice, myśleniu, pamięci, świadomości.

Przynajmniej jeden taki objaw powinien zawsze budzić niepokój w odniesieniu do możliwości rozwoju nowotworu i służyć jako okazja do skierowania do specjalisty.

Objawy nowotworu powierzchni mózgu zwykle zmniejsza się do nadciśnienia śródczaszkowego i zespołu napadowego. Pacjenci odczuwają silne bóle głowy, szczególnie w nocy i rano. Bolesne lub pękające, rozlane.

Z oponiakiem płata czołowego zmienia się mentalność i zachowanie pacjenta. Przestaje właściwie oceniać siebie i otoczenie, jest skłonny do agresji i niewytłumaczalnych, niemotywowanych działań. Mogą wystąpić zaburzenia myślenia, wzroku, frustracji i utraty węchu, drgawki.

Pokonanie strefy czasowej i ciemieniowej są obarczone zaburzeniami słuchu, zdolnością do postrzegania i reprodukcji mowy, zaburzeń sfery motorycznej (osłabienie mięśni, niedowład i porażenie po przeciwnej stronie guza).

różne lokalizacje oponiaków

Tzw zwłok oponiaka znajduje się w rejonie zatoki strzałkowej, która rozciąga się podłużnie od przedniej do tylnej części mózgu. W tym przypadku charakter objawów zależy od obszaru, z którego powstał nowotwór. Być może porażka płata czołowego z patologią myślenia i pamięci, konwulsjami; rejon ciemieniowy mózgu z charakterystycznymi zaburzeniami motorycznymi, w tym paraliż, upośledzenie funkcji narządów miednicy, zespół konwulsyjny. Oponiakowatość opłucnej objawia się nadciśnieniem wewnątrzczaszkowym, prawdopodobnie utratą słuchu i zaburzeniami móżdżku (zmiana chodu, koordynacja ruchów).

Oponiak móżdżku objawia się naruszeniem koordynacji ruchów i równowagi, drżeniem chodu, objawami nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. W przypadku ucisku pnia mózgu dochodzi do naruszeń połykania, funkcji układu sercowo-naczyniowego, zaburzeń układu oddechowego, które mogą być niebezpieczne dla życia pacjenta.

Oponiak guzka tureckiego siodła wpływa na nerwy wzrokowe i ich przecięcia, powodując wizualne upośledzenie ciała, aby zakończyć ślepotę, podwójne widzenie, utratę pola widzenia. Gdy guz jest zlokalizowany w komorach mózgu lub obok nich, dochodzi do niedrożności CSF i wodogłowie rozwija się, gdy nadmiar płynu mózgowo-rdzeniowego gromadzi się w jamie czaszki i komórach mózgu.

Oponiak może powstawać nie tylko w mózgu, ale także w rdzeniu kręgowym, wpływając na błonę na różnych poziomach. Charakterystycznymi objawami oponiaka rdzenia kręgowego są bóle związane z uciskiem korzeni kręgosłupa, drętwieniem, parestezją w dotkniętym obszarze rdzenia kręgowego. Oponiak jest w stanie wycisnąć tkankę rdzenia kręgowego, a następnie rozwija zespół uszkodzeń poprzecznych z wrodzonymi zaburzeniami funkcji czuciowej i motorycznej. Oponiak rozwija się powoli, więc całkowite upośledzenie ruchów (plegia) występuje średnio od półtora do dwóch lat w przypadku braku leczenia.

Często niespecyficzne objawy nowotworu, takie jak niewypłakaną pamięci zmian, uwagi, ból u osób starszych obciążony, a guz „ukrywania” w diagnostyce gąbczastej naczyń. Wraz ze wzrostem nasilenia objawów i oznak zmian ogniskowych układu nerwowego istnieje zapotrzebowanie na badania neurologicznego i wykluczenia nowotworów wewnątrzczaszkowych.

Rozpoznanie oponiaka wymaga zaangażowania neurochirurga, neurologa, a w niektórych przypadkach - okulisty i laryngologa. Aby potwierdzić diagnozę, pacjent:

  • CT;
  • MRI;
  • Badania okulistyczne (ostrość wzroku, oftalmoskopia);
  • Badanie histologiczne tkanki oponiaka (wykonane po usunięciu).

oponiaka na obrazie diagnostycznym

Leczenie oponiaków

Leczenie oponiaka obejmuje:

  1. Chirurgiczne usunięcie guza;
  2. Radioterapia;
  3. Radiochirurgia stereotaktyczna.

Pacjenci w podeszłym wieku z wysokim ryzykiem powikłań chirurgicznych, przy braku objawów i niewielkich rozmiarów nowotworów, mogą być obserwowani u lekarza, pod warunkiem regularnego monitorowania wielkości guza.

Jeśli oponiak jest głęboki, ale mały i bezobjawowy, wówczas w takich przypadkach może być również ograniczony do obserwacji. Jeśli pojawią się oznaki wzrostu guza lub jakiekolwiek objawy, pojawi się pytanie o potrzebę usunięcia guza.

chirurgiczne usunięcie oponiaka

Główną metodą leczenia oponiaka jest jego chirurgiczne usunięcie. Z powierzchownym położeniem guza, operacja daje całkowite wyleczenie, a usunięcie takiej edukacji zwykle nie jest trudne: chirurg wykonuje trepanację czaszki i wycina guza. W razie potrzeby tworzywo sztuczne powstałego defektu powstaje z własnych tkanek lub materiałów syntetycznych. Podczas operacji neurochirurgicznych zaangażowana jest technika mikroskopowa, systemy neuroobrazowania i sterowania.

Jeżeli guz przylega do otaczających tkanek ciasno przylegające do niego zostają naczynia i włókna nerwowe, operacja może być trudne i niebezpieczne, a całkowite usunięcie tkanki nowotworu staje się niemożliwe. W takich przypadkach można pozostawić część guza i zatrzymać jej dalszy wzrost, uzupełnić operację radioterapią.

Jeśli głębokie położenie oponiaka czyni go niedostępnym dla skalpela chirurga lub ryzyko uszkodzenia mózgu i naczyń krwionośnych podczas próby usunięcia guza jest niezwykle wysokie, preferowane są radiosurgiczne metody działania.

Standardowa radioterapia jest coraz rzadziej spotykana, ustępując miejsca bardziej nowoczesnym metodom leczenia. Podczas rutynowego napromieniania możliwe są reakcje miejscowe (promieniowanie, wypadanie włosów) w strefie napromieniania, a do zatrzymania rozwoju nowotworu wymagana jest więcej niż jedna sesja napromieniania, a przebieg leczenia może potrwać kilka tygodni. Ponadto oponiak nie jest zbyt wrażliwy na zdalną radioterapię.

Bardziej nowoczesne i bardzo skuteczne jest leczenie oponiaków za pomocą radiochirurgii (nóż gamma, cyber-nóż, system Novalisa). Ta metoda polega na wprowadzeniu dużej dawki promieniowania bezpośrednio do guza, omijając otaczającą zdrową tkankę. Skuteczność zabiegu jest znacznie wyższa niż konwencjonalna radioterapia, osiągając 90% lub więcej. W rzadkich przypadkach konieczna jest ponowna sesja radiochirurgii, ale zwykle guz zatrzymuje się i ustępuje po zaledwie jednej procedurze.

Leczenie bez operacji jest wskazane dla pacjentów, którzy nie mogą chirurgicznie usunąć guza z powodu jego głębokiego umiejscowienia i ryzyka powikłań. W przypadku ciężkiego stanu pacjenta i współistniejącej patologii, gdy operacja i znieczulenie ogólne są wysoce niepożądane lub przeciwwskazane, radiochirurgia staje się metodą z wyboru.

Wady radiosurgicznego usunięcia guza można uznać za ograniczenie wielkości guza (do 30 mm) i opóźnionego efektu w czasie. Regresja nowotworu następuje stopniowo, trwając nawet rok lub dłużej. Jednocześnie metoda jest bezbolesna, nie wymaga przygotowania i rehabilitacji pooperacyjnej. Co więcej, taka terapia może być przeprowadzana na zasadzie ambulatoryjnej, a pacjent nie musi zmieniać zwyczajowego rytmu życia.

Często radiochirurgia jest połączona z tradycyjną operacją. Na przykład dużego guza nie można całkowicie usunąć podczas operacji, ale radiochirurgia go nie eliminuje. W takich przypadkach możliwe jest częściowe wycięcie tkanki nowotworowej, a następnie napromienianie pozostałych fragmentów oponiaka.

Oprócz bezpośredniego usuwania tkanki nowotworowej pacjenci wymagają leczenia objawowego, mające na celu wyeliminowanie obrzęku mózgu i procesu zapalnego. W tym celu przepisuje się leki z grupy kortykosteroidów (prednizolon, deksametazon). Kiedy drgawki są obowiązkowe przeciwdrgawkowe. Nadciśnienie wewnątrzczaszkowe zwykle nie wymaga szczególnego leczenia, ponieważ eliminuje się je natychmiast po usunięciu guza z czaszki.

Rokowanie po leczeniu oponiaka zależy od rodzaju guza, jego umiejscowienia, wielkości i stanu pacjenta. Mniejsze opryszczki, które nie zakłócają funkcjonowania mózgu, można całkowicie wyleczyć. Jeśli guz ma oznaki nietypowej struktury lub złośliwości, wtedy rokowanie staje się znacznie gorsze: 5-letnie przeżycie nie przekracza 30%. Niepożądanym rokowaniem są liczne guzy.

W obecności cukrzycy, chorób układu sercowo-naczyniowego, w podeszłym wieku, w głębokim miejscu guza, łączy się z otaczających struktur nerwowych, a także niezadowalające wyniki wcześniejszego leczenia oraz nawrotów szans utwardzania są mniejsze.

Konsekwencjami oponiaków mogą być różne objawy neurologiczne w przypadku nieodwracalnego uszkodzenia tkanki mózgowej. Zaburzenia neurologiczne, zaburzenia psychiczne, pamięć, wzrok mogą utrzymywać się nawet po operacji, jeśli guz był duży i prowadził do trwałej atrofii pewnych obszarów mózgu. Ponadto samej operacji może towarzyszyć naruszenie przepływu krwi w mózgu i zakażenie.

Długość życia pacjentów z oponiakiem zależy od rodzaju guza, jego lokalizacji i skuteczności leczenia. W łagodnych formacjach położonych w rejonie sklepienia czaszkowego, usunięcie oznacza gojenie, ale istnieje ryzyko nawrotu (około 3% przypadków). Złośliwe formy nowotworu są bardzo niebezpieczne, a leczenie przedłuża życie pacjentów przez dwa do trzech lat.

Szczególne środki zapobiegania oponiakowi nie występują. Ważne jest, aby prowadzić zdrowy tryb życia, wykluczyć złe nawyki i, jeśli to możliwe, skutki promieniowania jonizującego. Pacjenci, którzy byli leczeni z powodu oponiaka powinni być obserwowani z neurologiem i mieć regularne MRI do monitorowania mózgu i prawdopodobieństwa wznowienia nowotworu.